Gece çöktüğünde

Parlıyan fosforlu ışık düğmesine bakıyorum , yemyeşil , pırıl pırıl. Daldığımdan olucak çift görüyorum düğmeyi , irkiliyorum. Karalığa dalıyorum bu sefer , gözüm karanlıkta odaklanacak ve görecek bir şey arıyor delice. Ama yok , sadece boşluk ve yanlızlık hissi.İnsanın kendini gerçekten yalnız hissettiği o anlar da , yastığında sadece kendi kafası varken ve duyduğu sadece kendi kalp atışlarıyken hissettiği o yanlızlık. Kıpırdamıyorum bekliyorum. Nesneler görüyorum , belkide görmediğim sadece orada olduklarını bildiğim , zihnimin bana bi oyunu olan nesneler; kapının yanında ki koltuk , hemen yanıbaşım daki dolap , hemen hemen hepsi beliriyor. Şimdi ise gölgeler alıyor onların yerini. Sağsola amaçsızca uçuşan tüller gibiler. Anlıyorum ki gözüm alışıyor karanlığa , hem niye alışmasın ki ? Geldiğimiz yer karanlık değil mi ? Ve gideceğimiz yerde ? İstemiyorum görmeyi , nedensiz bir huzur veriyor karanlık. Ama artık çok geç birer birer beliriyor herşey , hem bu sefer zihnimin bir oyunu olamıyacak kadar gerçek hepsi.

O malum adrese yollanıyor gözlerim , o düz ve pürüzsüz tavanda kendi filmimi yazıp oynamaya başlıyorum. Hızlı hızlı geçiyor sahneler ve kopuk kopuk hepsi. Bir bilgisayar oyunundayken , birden sahnede buluyorum kendimi , bir plağı oynatırken muhabbetin dibine vurulmuş bir ekürideyim şimdiyse , gülüyorum ama gözümde yaş var nedense. Karamsarlaşıyorum birden kalbimin sesi geliyor yeniden kulağıma ve hissettiğim darlık gerçek gibi. O an herşey gerçek , darlık , karanlık , hüzün , yanlızlık ve göz kapaklarımdan sızanlar. Bir şeyleri özlediğim belli ama tam olarak ne olduğundan emin değilim. Tekrar irkiliyorum , hafif bir üşüme hissediyorum yüzümde ve ensemde , biri yavaşça üflüyor sanki , bacaklarım ise çoktandır kasılmış cevap vermiyor gibi beynime. Yorulmuş gibiyim , özelliklede gözlerim , onca arayıştan sonra bulabildiklerinin sadece gölgelerden ibaret olduğundan olsa gerek , küsercesine kapanıyorlar. Bende kapanıyorum yavaş yavaş , kime küstüğümü düşünerek.